sanırım beni sevmiyor

günlerden çarşambaydı
mart ayının artık sürpriz yapamadığı küçük şehirde,tıpkı gün doğumunda uyanmama sebep olan o gereksiz heyecan gibi yağmur yüklü bulutlar da sabırsızdı.

saatler öğle sularına yaklaştığında garip bir dinginlik tüm atmosferi kaplamış ve ben yine başaramamıştım.

oysa iki ay boyunca her haftasonu kahvaltı yapmadan(ki pazar kahvaltısı için ölürüm ben) kütüphanede almıştım soluğu

beyninde tümör olan 53 yaşındaki ayşe hanımın tıbbi hikayesini "kısa bi zamanda" tamamlamaya çalışırken; kendisinin zamanında ne kadar genç evlendiğini, kocasından zaman zaman dayak yediğini,kuzeninin düğününde bi maganda kurşununa "tesadüfen" denk geldiğini de kağıdı kalemi bi kenara bırakarak can kulağıyla dinlemiştim.

kan değerlerim ve vitaminlerim eksilerde seyrederken yine de her haftaiçi nefesim kesile kesile 10. kattaki hasta servisine çıkıp "vasıflı" hocalarımızı dinlemiş,hayata dair önemli şeyler olduğunu düşündüğüm küçük notlar da tutmuştum.

tüm bu hızlandırılmış eğitim programı içinde koştururken 

aynı vakitlerde kilometrelerce uzaktaki canımdan çok sevdiğim ağabeyim benimle tüm ilişkisini keseceğini ilan etmiş, hiç ummadığım bir gün sevgilimle olan ilişkim saçma bir yol ayrımına gelmiş ve tüm bunlardan alakasız olarak sigara içtiği için yakalanacağı hastalıklara gün be gün etrafımda şahit oldukça (onun ruhu bile duymadan) odamda saatlerce uğruna göz yaşı döktüğüm beni benden çok tanıyan anneciğim "birini" çok sevdiğim için hakkımda aklıma hayalime gelmicek ithamlarda bulunmuştu.

yine bu iki aylık dilim içinde bir çok insan peşpeşe hayatını kaybetmiş,bir çokları dünyaya gözünü açmış ve ben geleceğe dair tüm umudumu yitireli neredeyse yıllar olmasına rağmen bir çok insanın aynı çukura yuvarlanmasını engellemiş,onlar farkında bile olmadan kalplerine minik su damlaları serpmiştim.

 annesinin o amansız hastalıklardan birine yakalandığı Kırmızıyı -aynı esnada birçok başka neden içimi kanatsa da- hep neşelendirmiştim.

klimalar ateş atarken ben hep çok üşüyordum ama kimse farkedip de üzülmesin diye(ki acaba üzülürler miydi gerçekten?) onlarla birlikte sıcaktan şikayet edip,kütüphanede cam açıyordum.

iki ay boyunca ayakta kalmak için çok direndim,çok sevdim,çok dua ettim,çok ağladım,çok çalıştım,pes etmedim,kurallara uydum,kimseyi incitmedim ama hep incindim

şimdi üzerinden tam 24 saat ve birkaç sağanak geçtikten sonra oturup hiçbir etki altında kalmadan vicdanımı dinliyorum da bu sefer gerçekten suçlu ben değildim

23 yıllık aklımın elverdiğince düşündüm ve bir sonuca vardım:

sanırım Tanrı beni sevmiyor artık..


Yorumlar

  1. Sen çok zor bir işi başarmak için çabalıyorsun, hem çok zorlanacaksın hemde karşına hep zorluklar çıkacak..Ama pes etmemen lazım.
    Ben senin o başlık yazına hiç katılmıyorum.
    Sen bence işin kolayına kaçıp, pes etmenin yollarını arıyorsun. Sakın yapma bunu.

    YanıtlaSil
  2. http://www.youtube.com/watch?v=iwdQoczuZUk

    YanıtlaSil
  3. Bu çok acı bir cümle. Neyi neden yaşadığını bilmiyorum ve klişe teselli cümlelerine başvurmak istemiyorum. Ama öyle düşünme.
    Zamanla geçer. Hem inciten olmaktansa incinen olmak iyidir. Mazlum olmak iyidir.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar