me,my yoke and I

herzamanki gibi sıkıcı bir pazar,nöbet sonrası uyumak zorunda kalınarak heba edilmiş bir cumartesinin yaşattığı pişmanlık ve yılın en kısa  gününün verdiği o korkunç ağırlık.
bazen nişanlınızla bile paylaşamayacağınız yalnızlıklarınız vardır geri kalan her şey için blog

akşama kadar yorganı çekip uyumayı düşünürken bir balkona çıkayım dedim bir de ne göreyim masmavi bir gökyüzü,hem de kışın ortasında!
hemen hırkamı aldım ve çıktım,bir de laptopımı(toplum içerisinde günlüğüne yazı yazamayanlardanım)
madem ki bu esvaplar benim ve mademki sokaklar kimsenin değil aldım başımı yürüdüm

sonra biraz soluklanmak için kahveciye uğradım,bu hafta iki kez teklif almama rağmen kahvesini yalnız içmeyi sevenlerdenim,şimdi düşününce biraz haksızlık ettiğimi anlıyorum sevdiğim insana ancak dün gece çok talihsiz can sıkıntılarına maruz kaldığım için bugün insan çekecek mecalim kalmadı.
öyle bir halet-i ruhiye ki sevgili dostlar ders çalışma hazırlığı yapıp bir müddet kedisiyle beraber halının üzerinde uyuyan bir dreamer düşünün,pişman değilim yine de dünyanın en samimi uykusu çünkü,şiddetle tavsiye ediyorum.

biraz daha kendi sıkıntılarımdan bahsedecek olursam efenim benim istikbalim çok sıkıntılı,sanırım pratisyen olarak hayatıma devam edeceğim zira "uzman" olabilmek adına hiç bir çaba sarfetmiyorum,hoş sarfetmeye çalıştığım anlarda da "intorn" olarak illa ki bir ayak işine koşturuluyorum o da ayrı(for example:doktor hanım 3 numaradaki hastanın dosyasını getirir misiniz)
İçinizde beni daha uzun süredir takip edip pratisyen olmanın nesi bu kadar kötü,sen zaten bu işe başlarken kendini "genel hekim" olmaya adamadın mı o zaman ne bu stres neden bu hüzün?diyenleriniz olacaktır elbet;haklısınız da! aslında ben bu durumdan içten içe hiçbir üzüntü duymuyorum ama öyle büyük simgeler yüklüyorar ki omuzuma kim olduğumu neden bu yola çıktığımı unutmak,ceplerimde saklamak zorunda kalıyorum.Sanırım uzman olamazsam toplumdan dışlanıcam ve merdiven altı bir yerde kendime muayenehane açıp hacamat filan yapıcam.Gün geçtikçe insanlardan daha çok nefret ediyor gibiyim,düşünün yani "nefret" kelimesini kulanır hale geldim;ama sonra servisteki hastalar var..pempe teyze var mesela belim çok ağrıyo napcez şimdi diye yatağından fırlayıp koridorlarda gezen,fikriye hanım var  kimseye demeden bir değil de iki mandalin yediği için doktorlarından utanıp sıkılan,ali bey var refakatçisi bile olmayan gece 12de ışığını kapatıp iyi geceler dilediğim..sabaha kadar başlarında beklediğim,tek bildiğim bir şey bilmediğim olmasına rağmen onlara iyi geldiğim hastalarım var,benim hastalarım mı acaba gerçekten? o serviste birkaç küçük anamnez formundan başka bir yer bile yok esasen adımın geçtiği ama neden bu bağlılık?sahi ben onlar için kimim?onlar benim için kim?


sonra bir de her allahın günü "düğün ne zaman?" diye soran işsiz insan takımı var,mümkünse gelmez ayın ilk çarşambası olmasını diliyorum,zaten şu yüzüğü parmağıma taktığımdan beri değişen hiçbir şey olmamasına rağmen kendimi ayağında zincir parçalarıyla yürüyen Jean valjean gibi hissediyorum..Para sıkıntılarım(ciddi para sıkıntılarım),kendimi hekim dışında her bir şey hissetmem,hemşirelerin hergün beni gözleriylen yemeleri ve bir günaydını bile çok görmeleri,günde 5-6 kişiden kan almama rağmen hala ellerimin titremesi,hergün bir avuç vitamin içmek zorunda olmam,kronik ağrılarım,akupunktura başlamam,akupunkturun etkisiyle gevşeyen kaslarım ve dünyayı daha da boşverişim,şuanda bana tip tip bakan ailesiyle sıcak çikolata içmeye gelmiş sevimli minik kız..bunlar da diğer dertlerim,yazarken bile yoruldum bir de hissiyatı nasıl kahrediyor varın siz düşünün.en iyisi ben kalkayım da biraz daha yürüyeyim yoksa gene kasvet çökecek üzerime,ama bi döküldüm rahatladım valla.

bu da  " yeni nesil bloggermışım gibi çek" pozu olsun;)


tam şimdi çalmaya başlayan şarkının tüm pıtırcıklığını da size yolluyorum o zaman,güzel pazarlar,durmayın evde çıkın gezin dünya güzel,bizden daha güzel

Yorumlar

Popüler Yayınlar