bir devrin kapanışı

Merhabalar

Yine bir nöbet gecesinde, güneşin doğuşunu bekliyorum. Kimi masasında uykuya direniyor personelin,kimi çoktan yenik düşmüş; kimi telefonundan maç özeti izliyorken ben de kendimle ilgili biraz gelişmelerden bahsetmek istedim.

Yıpratıcı günlerin ardından -dört yıl kadar geç de olsa- güzel  bir haber aldım. Bu mecrada uzun zamandır uzmanlık sınavı derdinden bahsettiğimi biliyorsunuz. Sonunda oldu ve sonunda şeytanın bacağını kırdım sanırım. Puan ve sıralama olarak ciddi bir başarı olarak görülmeyebilirse de “istediğim” bir uzmanlık branşına yerleştiğim için benim için hayatımın en başarılı sonucu olabilir. Mezun olduğum bu dört yıllık süreçte çok büyük sıkıntılar yaşadım. Hekim olarak ülkede yaşadığımız zorluk ve devlet baskısına ek olarak,pratisyen bir hekim olarak yaşadıklarımız çok daha zor ve sonu gelmeyen bir “tanımsız” serüven. Kendi adıma mesleğimden hiçbir zaman soğumadım ancak 28 yaşımı da devirmek üzere olduğum şu zaman diliminde artık geleceğimi güvence altına almak, yolumu çizmek ve görev tanımı belli olmayan bu süreci tamamlamak zorundaydım. Ülkenin uzak bir köşesindeki bir yıllık acil serüvenim,sonrasındaki istifa durumu ve evlilik,bir buçuk yıl meslekten ayrı kalmak ve bu sürede de sınavı başaramamak,ardından İstanbul’un getirdiği ciddi ekonomik sıkıntılar ve yeniden mesleğe dönmek zorunda kalmam, kurs ve dersanelere harcadığımız binlerce liralar derken nihayetinde bu dönem üzerimde ciddi bir kaygı oluşturdu sanırım ve sınavda tekrar tekrar başarısızlıklar yaşadım. Yıllar yıllar sonra hem mesleki olarak klinikten en uzak ancak en yoğun dönemimde olmam hem de sınava 5 gün kala karnımda bir can taşıdığımı öğrenmem nedeniyle bu kez kesinlikle ama kesinlikle başarısız olacağımı düşünmüştüm ancak öyle olmadı. Sanırım yılların tecrübesi ve odak noktamın aniden değişmiş olması üzerimdeki kaygıyı azalttı ve sınavdan çıktığımda ilk defa yüzüm gülüyordu. Uzmanlara göre zor bir sınavdı yine tarihe geçen zorlukta..ama inanamıyordum bu kez oldu.

Hem çocukluğumdan beri aklımda olan “ev doktorluğu” diye kafamda şekillenmiş olan esasen halkla en iç içe hekimlik branşlarından birinde,aile hekimliğinde ihtisas yapacağım hem de 3 yıl boyunca alacağım bu eğitimi evime neredeyse on adım mesafede olan bir eğitim araştırma hastanesinde alacağım. Yani win/win gibi bi şey oldu yine de kendimi çok kaptırmıyorum bu sevince umarım gerçekten düşündüğüm, hayal ettiğim gibi güzel bir dönem başlıyordur benim için ve diğer tüm asistan arkadaşlarım için.

Ne kadar düşe kalka ilerlesek ne kadar bir barışıp bir küssek de İstanbul’da daha uzun süre yaşayacak olma fikri beni sevindiriyor. En büyük acılarımı burda yaşasam da en büyük yaralarımı da burada sardım.. O kadar yalnız o kadar kimsesiz hissediyorum ki uzun zamandır sanki bu deniz bu martılar olmasa daha da yalnızlaşacağım gibi geliyor. 

Her neyse artık yeni bir dönem başlıyor.Yeni olan her şeyde bir ferahlık vardır. Meleğimin hayatıma bırakıp gittiği bu güzel hediyeye bu emanete layık olabilmek, daha iyi bir hekim olabilmek, iyileşebilmek ve öğrenimimi geliştirebilmek için elimden geleni yapacağım.

Mevcut iş yerimde oldukça huzurluydum umarım yeni ekip arkadaşlarımla da aynı uyumu yakalarız.Yeniden öğrenci olma fikri  beni ne yalan söyleyeyim heyecanlandırıyor. O ritmi özledim. Yeniden kitaplar karıştırmak ve hasta muayene etmek.. Gideceğim bölüm nispeten en rahat asistanlık eğitimlerinden birine sahip, dolayısıyla hayattan da uzak kalmayacağım. Biraz kişisel gelişim ve hobilerime de ağırlık vermeyi planlıyorum umarım güzel bir süreç olur.

Bir garip dreamer’ın hayatından haberleri dinlediniz yeniden görüşmek dileğiyle.