Major Depression

Eveett, 2 senedir hiç bir halta yaramayan "medical english" ders kitabımız bu kez hünerini gösterdi ve bir aydır adını koymayı bir türlü beceremediğim(!) semptomlarıma bir teşhis koyarak "major depresyon" olduğuma karar verdi.

Here are the semptoms: devamlı uyuma isteği ama bir türlü uykuya dalamama, her şeyden bıkma/tiksinme, iştahsızlık/deli gibi yeme, ani çıkışlar/kayıtsızlık,sürekli yorgunluk..Her bir semptomu gün içinde dönüşümlü olarak taşıyorum.Gün geçtikçe sessizleşiyor,sessizleşiyor içime kapanıyorum..Aslında konuşmak deli gibi hiç durmadan lanet hayata,dünyaya sövmek istiyorum ama yapamıyorum.Yaptırmıyolar..Sesli düşünmem bile suç oldu..Kıçım kadar değer vermediğim insan müsveddeleri bana abilik ablalık yapmaya başladı.Ulan nası bi resesif hale geldim ben ya, bu ben miyim? yoksa ben olmam gereken kişilikten mi saptım? Keçileri kaçırıyor muydum yoksa keçiler tarafından kaçırılmakta mıydım?( haha okan'ın yumurta muhabbetine döndü bu:D)

Ama hata bende, ben seçtim bu yolu.Önceleri şehire kusur buluyodum"ya napıcan burda tüm sosyal hayatın burger'dan bi whooper menü almak yada olmadı bi sinema bileti" Halbuki baktım millet nelerle meşgul; işte o zaman anladım tüm problem "ARKADAŞ SEÇİMİ". Hücre zarı gibi olucaksın, adamları seçip eleyip  öyle yanına alıcaksın.İlk günden canım cicim olmıcaksın tepene çıkarmıcaksın!Sadece 1 ay yeterliydi benim için,o çömezliğime doyamadığım ilk bir ay iki koltuk yandakilerle ilişkileri güçlendireydim bugün bu koyun sürüleriyle her anımı birlikte geçirmek zorunda kalmazdım. Halbuki lise yılları böylemiydi?Ne  mes'ut ne sosyaldik.Herkes bizim dostumuz biz herkesin kankasıydık.Dört yılda yemediğimiz halt, bir hatıramızın geçmediği sınıf-cadde kalmamıştı..Şimdi artık herşey için çok geç..

Of of of!! Ne boş, ne sıkıcı bir hayattır  ya benimkisi!! Durağanlığı bozabilmek için  sadece bir anlığına bir fark yaratabilmek için yolun ortasında "allah hepinizin belasını versin lan!Kodumun moronları sizi" diye haykırmak istiyorum.Farklı bi şey denemiş olim diye spora başladım, uyumak için yeni bir bahanem daha olmuş oldu..Off en acı şey de zehir gibi çalışan beyin kıvrımlarımın düzleşmeye başlamış olması ve bu kafayla yatay geçişin artık ancak bir hayal olması..( acaba o geçen hafta gittiğim doktoru dinleyip antidepresana mı başlasam, belkim gereksiz bi mutluluk hali çöküverir üzerime kim bilir?)

Yepyeni, harika çözünürlüklü fotoğraf makinemle de şöyle güzel deneme çekimleri yapamadım bu duruma da çok içerleniyorum, of!

Bir diğer konuda dünyanın o biçimsiz şeklinden oluşan yerel saat farkı ve her sene hayatımın içine eden "yaz saati uygulaması"..Tanrım neden doğuda güneş erken doğup erken batmak zorunda?! Zaten hemen güneş batıyo bide geri alıyosunuz o vakti salaklar ya, ekonominiz batsın!Benim burda psikolojim dağılmışken, daha karda olsam ne olur olmasam ne olur lan?(ağzım da iyice bozuldu ya, bu da bi semptom galiba..)Kutuplara çıkıp 6 ay gece yaşasam farkı ne olurdu acaba?Güneşi bitek sabah dolmuş beklerken görüyorum,sonrası hep karanlık..Finlandiya'daki intihar oranı fazlalığını artık çok iyi anlıyorum:(Ya madem geceler uzun neden uyumamıza izin yok o zaman?!

Hiç bir şey için vaktim yok, ne kendime yararım var ne de zarar vermek istediklerime zarar verebiliyorum..

Umarım bunları  kimse okumaz, bir de başkalarının acımasını çekemicem hiç!

Gerçekten bir delinin hatıra defteri gibi oldu burası, bir aylık yazdım resmen.Neyse burası benim ağlama duvarım kime ne..


Şu adam gibi çocukluğumdan bir hatırayı önümde buluvermek isterdim, arkada tam da bu müzik çalarken.. Ne adamsın be Yann Tiersen..


http://www.youtube.com/watch?v=7ZBqFZ5CNiw