bi kelebek kaç kez kanat çırpabilir?

öyle hafif hissediyorum ki kendimi..sanki bıraksam rüzgarda sürüklenip gidicem.Halbuki daha bi kaç gün önce ne büyük üzüntülerin altında ezilip kalmıştı yüreğim,yine taşıyamayacağı yanlış anlaşılmalar,unutulmuşluklar yüklenmişti üzerine;küsmüştüm o'na hiç farketmediği halde,sadece bi kaç gün belki de bi kaç dakikaydı uzaklaşmamız ama ikimiz de çok korkmuştuk sanırım bu ayrılıktan,daha önce hep atışsak da hiç küsmemiştik..haklıydım,belki sen de haklıydın kendince,çok incinmiştim belki sebepsiz,ama yine gururumu bırakıp sana koştum.Çünkü biz,sen ve ben hiç ayrı kalmadık bu zamana kadar hiç kopmadık,öyle bi doldurmuşsun ki zamanında dünyamın içini en büyük mutluluklarım bile bi kaç saniye sürmek zorunda kaldı,çünkü gülümsememin en büyük olduğu bütün o anlarda bir anda gözümün önünde sen ve hayatımda olmayışın geldi ve ben hüzünlere boğuldum.İnsanlar sordu neyin var? diye hiç bi şeyim yoktu..sensiz bi hiçtim,öyleydim..

şimdi her şey eskisi gibi ne ileri ne geri ama öyle çok öyle çok beklemişim ki bu anın gelmesini şimdi de en büyük korkum yeniden bi şeylerin kötü gitmesi ve yeniden senden uzaklaşmak.Kendimi bırakamıyorum rüzgara,aslında öyle hafifim ki şuan! Baharda açan yapraklar kadar hafif hani şu sakura ağaçlarının pembe yaprakları kadar..

bir saniye geç cevap versen kalbim duracakmış gibi oluyor,iyi geceler dediğimizde bütün dünya kapkara bulutların içinde yok oluyor,iyimisin diye sorup sorguladığında hep bi korunma ihtiyacı hissediyorum aslında ben tek başına her şeyin üstesinden gelme taraftarıydım! tanrım bana ne oldu yoksa bu sadece başlangıç mı?? olmalı mı olmamalı mı?

kafamda ufak tefek saçma sapan planlar yapıyor ve içine hep seni dahil ediyorum halbuki şu an bile varlığından emin değilken sen ne geçmişime ne de geleceğime dair planlarda yer alabilrisin!

kendimi hep en kötüsüne hazırladım ben,sayılamayacak hayal kırıklıklarıyla geçen yıllardan sonra 2012 için planlar yaptım,hep yalnız başına bi hayata dairdi bu planlar,öyle olmak zorundaydı;çoğunu gerçekleştirdim,hatta iki gün önce ev de tuttum sevgili bloggerlar hem de hayallerimin evi!Minicik şirin mi şirin eski bi apartman ve eski aileler..oysa buna bile sevinemiyorum hep planlarım iki kişilik olsun istiyorum..hep olamayacakları istiyorum,ne kadar yenilsem de güreşlere doymuyorum.

yazmak istemiyorum,sonra birden soluğu burda alıyorum..çünkü mutluyken paylaşmak istiyorum,mutsuzluklarını hep gizlemek zorunda kalan biri olduğumdan böyle ufak tefek anlarımda yeri göğü yok yere inletebiliyorum.Veda ederken en sevdiğim filmlerden birinin en sevdiğim sahnesini sizlerle paylaşayım; bahsedilen şey benim en başarılı olduğum konu "gülümsemek" :)