abartıyorum

hiç konuşmuyorum

çok fazla susuyorum bazen

anlatmaktan değil de anlatamamaktan korkuyorum

istiyorum ki gözlerim anlatsın,onlar  kursun cümleleri 

sonra her şeyden olduğu gibi

bu fikirden de vazgeçiyorum

süratle gözlerimi zemindeki bi noktaya kilitliyorum

söyleneni yapıyorum

sorulanları cevaplıyorum

faturaları ödüyorum

para üstünü veren kasiyere gülümseyip teşekkür ediyorum

nefes alıyorum,nefes veriyorum

genlerimde kodlanan tüm görevleri yerine getiriyorum

sonra bir an duruyorum

geleceği değil yaşadığım anı düşünüp

derin bi nefes alıyorum

nefesim kesiliyor aniden

içimde bir şeyler kıpırdanmaya başlıyor

sonra öyle derin,öyle çok öksürüyorum ki 

ciğerlerim göğsümden fırlayacak sanıyorum

milimetrik gel gitlerle oynuyor üzerimde kışlık giysiler

oysa senin göğsün hep durgun

kalbin ritmik,tıpkı kurmalı bi saat gibi

sadece başımı göğsünde biraz kıpırdattığımda değişiyor ritimlerin dengesi

bu dengesizliği seviyorum

uyuyakaldığında sessizliğin melodisiyle dans eden 

kirpiklerinin ardındaki gizemli dünyada olmak istiyorum

bu buz gibi odada ve tek başına değil!

çünkü soğuk,çok soğuk

o kadar ki ellerimi fincanın üzerinde kenetliyorum

yarım demlik çaya rağmen,gözlerim kapanıyor

yeni bi dünyaya uyanabilmek umuduyla

yeni ve güzel bir dünyaya..

nefesimi tutuyorum

masa lambam beni uğurlamak için çıkıyor odanın kapısına

tam bavulumu hazırlamış veda edecekken bu sahte aydınlığa

öksürmeye başlıyorum yeniden

bu kez daha derinden

yoruluyorum,vazgeçiyorum her şeyden

yeniden nefesimi tutuyorum

sonra seni düşünüyorum,kalp atışlarım hızlanıyor

kalbim hep benden önde

yeniden ve yeniden nefes alıyorum

özlüyorum,çok özlüyorum

ne varlığın ne yokluğun yetiyor

anlatamıyorum

susuyorum

ben hep susuyorum

ve evet belki de abartıyorum

ama hayat da bize şaka yapim derken

biraz abartmıyor mu?