perifer günceleri 4/the last part

ve birden canına tak ediverdi her şey

neydi bu tahammülsüzlüğün nedeni rahat mı batıyordu yoksa çok fazla mı sıkıntı çekiyordu?

herkes gitsindi,kalabalıklarda boğulacak gibi oluyordu sevdiklerini bir bir 

hatta çifter çifter kaybediyordu

masumdu,masum düşünmeye çalışıyordu en çok da bundan kaybediyordu

güven duygusu elini en son nerede bıraktı hatırlamıyordu

elini tutsun istediği adam ondan bir kaç adım önde yürürken mi?

bugün özel biriyle paylaştığı şeyi ertesi gün kasabanın diğer ucundan duyduğunda mı?

beraber çekirdek çitleyip kahkahalar attığı insanlar bir anda çıkarı için onu sattığında mı?

yoksa bir tabutun kapağını açıp en sevdiğinin yüzüne dokunduğunda mı..

galiba yaşlanmıştı,dünyanın ne kadar pislik bir yer olduğunu anlayabilecek kadar yaşlanmıştı

gözleri kusurlarını gizlese de ellerindeki çizgiler eleveriyordu tüm gerçeği

hayat aslında bu turuncu ikea çiçekleri kadar güzel ama bir o kadar da plastikti

yorulmuştu,neden bu kadar yorulduğuna bir türlü anlam veremiyordu ama çok yorulmuştu

en kısacık anlara bile derin bir nefes almadan başlayamıyordu

güçlü görünüyordu belki..belki de bu maske yüzünden fevri çıkışlarına kimse anlam veremiyordu

sırtını sıvazlayıp sen yaparsın derlerken belki de içten içe iplemiyolardı

yapamasan da düşse de elinden tutmayacaklardı hoş tutsalar da izin verecek miydi?

düşmek istiyordu artık sürüm sürüm sürünmek ve yok olmak

çünkü güvenemezsen,tutunamazsan bu atmosfere;bu kara bulutlara sıkı sıkıya yapışamazsan 

yaşıyorum demenin de anlamı kalmıyordu,biliyordu..

çoğu kez herkesi,sevdiklerini incitse de bağırsa da zavallı hastaları onu çok seviyordu

ama o kendini doktor hissetmiyordu

artık nereye kime ait olduğunu bilmiyordu

gitmek istiyordu sadece gitmek..nereye kime olduğunu bilmeden

küçücük bir an mutlu olup hayaller kurmaya başlamışken 

hemen ardından o hayalleri süpürgeyle kovalayan birileri çıkıyordu

kimseyle,hiç kimseyle aynı frekansta yer alamıyordu artık

hep özlemekle geçiyordu vakti bir şeyleri

neyi özlediğini de artık bilmiyordu

ne giyeceği bembeyaz bir gelinlik

ne de istanbul sokakları artık onu heyecanlandırabiliyordu

geceleri midesinde uçuşan zalim;güve olmaktan hallice kelebekler

kalbine fazla pompalanan kan onu uyutmuyor

yalnızca avuç avuç hap içip sonsuz derin bir uykuya dalmak istiyordu

ve bugün -belki de yapabildiği tek iyi şey olan- hekimliğe bir süre veda etmeye karar verdi

aslında çok sevmişti bu dağları,tepeleri,tahta evlerde ambulans yolu gözleyen panik atak nineleri

çok değişken olmasa da yine de sevmişti hergün farklı yüzleri görmeyi

aslında dünya üzerinde kaçıp saklanabilecek en çok seçeneğin olduğu da bir yerdeydi

hani havası suyu da bereketliydi

köprüyü geçerken çok iyiydik aslında..ama olmadı be doktor olmadı..

çünkü insanoğlunun olduğu yerde umut yoktu,insanoğlu varsa zulüm de vardı

insanoğlu varsa bencillik vardı

insanoğlu varsa savaş da vardı

ve dreamer artık savaşmama kararı aldı

dreamer artık bencil değil sencil değil

3.tekil şahsın şiirinde bir dize oluvermişti

haksızlığa tahammülü yoktu karşısında durmaya da çalışmıştı

yukarda allah var gerçekten bunu yapmıştı ama düşman çok kalabalıktı

ben tek siz hepinizdi

bu hikaye de bir şekilde,biraz da uyduruk bir şekilde bitiverdi;bitmek zorundaydı..

to be continued?