hayat devam ediyor

 merhaba hala okuyabilen insan

yukarıda yazdığım gibi hayat devam ediyor;her şeye,herkese rağmen..ve artık iki kişi devam ediyor benim için ama yine de bilirsin,hep tek yürürüm yollarda;)

İstanbulda güzel,ılık bir sonbahar öğleden sonrası güneş adaların ardında kısmış gözlerini bakıyor hala.elimde çayım arkada Sinatra penceremin önünde oturmuş ayrı kaldığım bunca zaman neler yaşadım,sizler neler yaşadınız bunları düşünüyorum..dünyamız çılgın bir "show" bulutu içinde korkunç bir hızla dönmeye devam ediyor;neredeyse aynı hızla özümüzden,sadelikten ve samimilikten uzaklaşıyoruz.bir çok kez kalemi veya klavyeyi elime alıyor sonra sen artık o blog yazan masum kız değilsin diye düşünüp yeniden hayatımın sıkıcı vitrinine dönüyorum.fakat şimdi düşünüyorum da burada bir "merhaba" demek bile o kadar iyi geliyor ki insana,istediği kadar elektronik olsun kendimi burada güvende ve huzurlu hissediyorum.uzun zamandır huzur konusunda sıkıntılar yaşıyorum ve bitecek gibi de durmuyor;artık iki kişi olmama ragmen yine de tüm yükü kendim sırtlanmaya çalışıyorum.kendimi kabullendim gerçi artık bunlara çok takılmıyorum.değişken duygudurumu bipolarlarda da var sende bende de var,yaşayan herkesin mutlaka bir duygusal karmaşa yaşayacağı dönem/dönemler var,benimki birazcık uzun sürüyor hepsi bu..oturup bundan tam bir yıl öncesini düşününce de gülümsemeden edemiyorum.şuan resmen,ciddi ciddi istanbul çocuğuyum.evet hala çocugum.hala birazcık yürüdükten sonra "ama ben yoruldum duralım artık" diye sızlanabiliyor,bir pireyi koca bir devenin sırtına bindirip yallah! diye bağırabiliyor,on gündür göremediğim turuncu şişko bi kedi için hüngür hüngür ağlayabiliyorum.oysa bunlar,bu çocuk gözyaşları bir timsahınkinden farksız..ne büyük acılar var şu dünyada tanrım!zaman her şeyin ilacı olamıyor ne yazık ki,çok denesek de her boşluk "zamanla" dolmuyor,dolamıyor.kırık bir vazo asla aynısı olmaz bir daha ama yenisi alınabilir.dünyanın en lezzetli yemeği üç bilemedin beş denemeden sonra öğrenilebilir.sınavlar geçilebilir,sınavlar olmadan da geçinilebilir.araban olmasa da iett ile orada tam da o istediğin saatte bulunulabilir.tam o an orada değil de başka bir yerde olsan değişecek olaylar silsilesiyse aklını artık kurcalamaması gereken bir başka durum. hayatından çıkarttığın insanların yeri başkalarıyla doldurulabilir ama sana bir "hoşcakal" bile demeden ayrılanların yerini ne yapacağız?onların yeri neden zamanla dolmuyor?özlemek nasıl bu kadar sonsuz olabiliyor?bak yine çorba oldu beynin..

evet sevgili okuyan insan çok şey yaşadım son yıllarda,hayatıma giren hayatımdan çıkan çok insan oldu..bunlar beni "ben" yaptı belki,yanlış anlama şikayetçi değilim bugünümüze şükür.fakat gidenler'in hatırası kalbimdeki koca boşluğu oydukça oydu oydukça oydu..bazen bu acı öyle katlanılmaz hale geliyor ki dünyadan soyutlanıyor herkesi her şeyi yok etmeye çabalıyorum.başarıyorum da çoğu zaman.o kadar insanı parçaladım ki bu yaz görsen şaşarsın.yine de vazgeçmiyorlar benden garip değil mi?vazgeçmelere bu kadar meyilli bir dünyada benim gibi bir zirzoptan vazgeçilememesi..

işte biraz da bu nedenlerden ötürü yazamadım,yaşayamadım çoğu şeyi son zamnalarda..artık daha pozitif ve yapıcı olma taraftarıyım bunu en azından benden vazgeçmeyen insanlar için yapmalıyım.bunu en azından bugün markette alacağı çay bardağının kare mi yoksa yuvarlak mı olması gerektiğine bir türlü karar veremeyip benden yardım isteyen koyu rujlu hoşsohbet teyze için yapmalıyım!bunu en azından hala masumiyetini,nefretle bozulmamış kalbini koruyabilen insanlar için yapmalıyım!çok küçük şeylerden doğan çok büyük korkularımız var evet ve bu korkuların biri bitse bir diğeri başlayacak biliyorum!fakat huzurla nefes almaya devam edebilmek için,acılarla kavrulan ülkemizde ayakta kalabilmek ve bu korkuları dizginleyebilmek için sevgiye sarılmalıyız..ben uzun zamandır sevmekten vazgeçmiştim tüm benliğimi "kin" ve geçmiş tüketiyordu oysa sevmek ne kadar temiz,kolay ve huzurluymuş..

uzun lafın kısası sevgili ağlama duvarım biliyorum ben ağlamalara doyamayanlardanım ancak bundan sonra sevgiye de doyamayanlardan olmaya çalışacağım!benden vazgeçmeyen ponçik insanları asla unutmayacağım,zor zamanlarımda "her konuda" yanımda olan Firariciğime de yeri gelmişken kocaman bir teşekkür yollayalım..

haydi hoşcakalın çok da şaapmayın yani çünkü hayat devam ediyor..