Ağustos

Yarın pazar,

Her sene söylüyorum bunu ama bu sefer gerçekten zor bir pazar olacak benim için.

Uzun zamandır yazmak istiyorum ancak içimde büyüyen anksiyeteyi bastıramadığım ve hep kötü bir şeyler olacak hissini yenemediğim için buralara uğramadım.

Biliyorum..

Dünyanın sonu değil; sonuçta  bu hayatta  hiçbir mutluluk hiçbir başarı sonsuza dek kalıcı değil.

Sadece bu sefer -herkes gibi-  bir emek verdim ve nihayete ermesini istiyorum. 

Artık yatışmak ve nerede olduğumu net olarak bilmek  istiyorum.

Üç yıllık-gerçek fikrimi sorarsanız- üç günlük bir  doktorum. Üç yıldır oradan oraya savruldum

Herkes gibi ben de çok şey yaşadım. Ne mesleğime ne bu ülkeye ne de kendi özüme bir inancım kalmadı. Hep büyük planlar yaptım ama sonunda günübirlik hayatlardan öteye uçamadım.

Sürekli yıkılan hayaller,mütemadiyen vazgeçilen yaşama inanma isteği;hiçbir şeyden zevk alamama, kendi iç huzursuzluğunu başka sebeplere yorma..Çatırdayan bir evlilik, çatırdayan bir kariyer, çatırdayan bir İstanbul köprüsü üzerinde hiçbir şeyden tatmin olmadan yürümeye çalışan zavallı ruhum..hep yok saydım yaşadığım travmaların bende bıraktığı izleri,hep sakladım içimde büyüyen korkuyu,sonunda yüzleşmeye  karar verdim ama çok geç oldu..her şeyin üstüste geldiği,en dik durmam  en mücadele etmem gereken bu dönemde bir de kendi iç savaşımla uğraştım,hala da uğraşıyorum.. 

Yine de yılmadım ne kadar etkili olduğu tartışılır ama  bu sefer gerçekten çabaladım. Bir emek verdim. Ve bir hayal kırıklığına daha tahammülüm yok!  Dünyanın sonu değil evet yarın mutlu olsam ertesi gün bir başka sebep yıkacak beni belki hayat böyle biliyorum; fakat şu sıralar artık bir yıkıntının üzerine daha temel atmaya gücüm yok. Yorgunum.. Hiçbir şey yapmasam bile hep yorgunım. Ne terapiler fayda ediyor ne de sevdiklerimin desteği avutuyor. İnsan kendinden vazgeçti mi demek böyle oluyormuş. Gülüp,eğlenip,nefes alıyorsun herkes öyle sanıyor oysa içindeki ölümü yalnızca sen biliyorsun.  28 yıllık hayatımın en inceldiği yerden kopacak kısmına gelmiş gibi hissediyorum. 

Böyle olmak istemiyorum. Gerçekte böyle olmadığımı da  biliyorum ama bazı şeyler düzelmeden eskisi gibi olabileceğimi sanmıyorum. Birçok kişi bunun önemsiz olduğunu başka fırsatlarımın da olabileceğini söylüyor oysa bilmedikleri şu ben tek bir cephede değil binlerce cephede mücadele ediyorum ve yarınki durum sadece bunlardan  biri. O ufacık zafer belki de tüm bu savaşa devam edebilme gücünü bana verecek! Neyse..çok uzattım. Sevgili duvarım uyumadan önce biraz iç dökeyim sana demiştim yine satırların arasında kaybolup gittim! Ufak,samimi blog ailem sizler de iyi dileklerinizi esirgemeyin benden. Buna gerçekten çok ihtiyacım var.

Umarım yarın benim için de bu beklentide olan daha niceleri için de güzel bir dönüm noktası olur.

Yeni anılara,yeni umutlara..