şubatın ortası

yirmi bir yıldır benim için hiç bi anlamı olmadı,olamadı bu günün..bu yılsa saat gece yarısını vurmaya 14 dakika kala birinin zihninin arka sokaklarında bi silüet olmayı başarabilmiş;ama bi adım ötesini aydınlatmasını hakedicek kadar sevilmemiş olmanın da acı gerçeğini farketmiş bulunmaktayım

kendi içimdeyse tüm köşeler apaydınlık nice zamandır

artık seni sevmiyorum ve sevmek de istemiyorum

but why dont you just let me go?!

bugün buraya da yazmıcaktım,ama tutamadım işte kendimi!

artık bozuk,kırık dökük kalbimi tamir etmeyle uğraşmıcam

belki başkalarınınkini tamir etmeye çalışabilirim,bundan da emin değilim

bazen dibine kadar bencil olmak istiyorum-öyle olmak gerek bazen-onu da yapamıyorum

ne kendime ne başkasına hayrım var

ama en azından zarar vermiyorum dimi?bu da bi artı puan

belki ilerde bonuslarımdan kocaman bi aşk satın alırım kim bilir..

uğramıcam buralara bi müddet,

hayat biraz olsun beni şaşırtana dek..

(ama uzun ama kısa sonu olması gereken bi süreç)