to start over..
ikibinoniki benim için bugün başladı,kapattığım dönemse sorgular üzerine geçirdiğim bi yıldı..
kendimi bildim bileli iç dünyamın sınırlarını keşfetmeye çalışırken,bu yıl nası olduysa dış dünya beni kendi sınırları içine aldı..kendi kozasının içinde hiç farkedilmediğini umarak-ömrünün kısalığının da son derece farkında olarak- hayaller ören bi kelebektim;sonra ormanda dolaşan bi ufak çocuk tarafından kozam ters çevrildi,yere düştüm..
kalkmak için uçmayı öğrenmem gerekiyodu,çok şeyi öğrenmem gerekiyodu,öğretildi..tek tek..en acı şekliyle çoğu zaman..
hayalini bile tahayyül edemezken ben,kalplerinin ufacık köşelerine kondum insanların,hiç kalamadım ama..hep uçmak zorunda kaldım,bazen de onlar sıkılıp parmaklarının ucuyla bi tıkta attılar beni hayatlarından.Yine de hep kendimi sorguladım,karşı tarafa hep iyi davrandım,ne kadar acı çekersem çekim gülümsedim;ne kadar kırılırsam kırılim bunu belli etmedim,başarılı olduğumu zannettim..
suç benimdi aslında
çok kırılgandım,kırıldıkça kozama uçmak için kanat çırptım,ben çırpındıkça etrafımdakileri de yaraladım..çoğu zaman resim kursuna yeni başlamış bi gencin çizdiği tablodaki dev cam kase gibiydim: masadaki en ufak bi sarsıntıda içindeki tüm o rengarenk hayallerlerle yere yuvarlanıp tuzla buz olan dev bi kase..kırıldığımda yeniden o renkli dekoru oluşturabilmek için koşturmuş olsa da bazı heyecanlı yürekler,koruyamadılar narin ellerini can kırıklarımdan..tuval yenilendikçe ben defalarca ve defalarca kırıldım,kırdım..
bilinçli olarak yaptım bunu;çünkü her tarafı yara bere içinde bir dr.eamer ile uğraşmanın yaratıcağı hasarları önceden kestirebiliyodum,çünkü hayatımda hiçbir zaman sonuçlarını düşünmeden bir eyleme kalkışmadım.Hekimlikte bir kural vardır eğer hastanıza vericeğiniz yarar,zarardan bi kuple bile fazla olsa o tedaviyi gerçekleştirin,ben de zarar vererek onları kendimden uzaklaştırdım,onları benden kurtardım!ama asla başarılı sağlayamadım sanırım,kar-zarar terazisi hep yanlış yöne kaydı..bir de beni kıranların da benim kadar iyi niyetli olup olmadıklarından asla emin olamadım ve olamıcam..
bu yüzden bi karar aldım,eski yılın kapağını kapatmaya çalışırken bir daha kimseyi kırmayacağıma dair kendime söz verdim..çünkü artık sevmekten vazgeçip mutlu etmeye karar verdim,bu şekilde daha huzurlu olabileceğimi farkettim..my name is earl'deki gibi bi "liste" yapmadım tabi ki ama en azından bundan sonra listenin uzamaması için ilk adımı attım:hiç kırılmaması gereken ama en çok kırdığım kişiyle başladım,annemle!
daha küçücükken kendi ayaklarının üzerinde durmak zorunda kalan annem,geçmişinden kalan alışkanlıklarıyla hala daha tek başına göğüslemek zorunda kalıyo tüm zorlukları ve başarıyo da..çünkü çok güçlü ve çok kararlı;ben onun kadar güçlü hiç olamadım ama kararlılığımı kesinlikle ondan almışım.
Ona hep kızdım,her şeyi çok fazla dert ettiği için ve hep tek başına mücadele ettiği için, heyhat! ben de onun minik bir prototipiydim..Geçen gece yatağımda sağa sola dönüp uyumaya çalışırken,günlerdir yanımda olan,bütün bu sınav dertleriyle boğuşurken yalnızca bana destek olan anneme ne kadar kötü davrandığımı,bu sıralar boy gösteren aile içi sıkıntılarda ona destek olucağıma hep kavga ettiğimi ve onu cezalandırdığımı farkettim..tek istediğim onu biraz olsun rahat ettirebilmek,yüzünü güldürebilmekken hep tam tersini yaptığımı farkettim çünkü ben ne yaparsam yapim o asla görevlerini bırakmıcaktı,asla kendini teslim etmicekti..madem ki hiç bir şey değişmiyordu o zaman ben hatalarımı düzeltmeli,en azından ben onun için bi hayal kırıklığı olmaktan çıkmalı,bi adım atmalı bi yerden başlamalıydım! kalktım ve yanına gittim "anne ben bu zamana kadar seni çok kırdım biliyorum çok özür dilerim,ama sen benim en değerli varlığımsın bunu asla unutma ve seni çok seviyorum her ne olursa olsun her ne yaparsam yapim bunun asla değişmiyeceğini unutma tamam mı?" dedim.Ne kadar yakın olsak da annemle hiç bu kadar açık konuşabildiğimizi hatırlamıyorum,hep bi mesafe koymak zorundaydık çünkü;bu kez o da ben de çok şaşkındık..ve ben o gece kaç saat onun kollarında ağlayıp özür diledim bilmiyorum ve özürler yapılmış hataları düzeltmez,biliyorum ama kalpleri yumuşatabilir..
ve yumuşayan kalpler kolay kolay kırılmaz bir daha,benimki gibi camdan bi kalbinizin olmasını asla istemem..o yüzden geçmişte ya da şu an bir şekilde isteyerek ya da istemeyerek kalbini kırdığım HERKESTEN ÇOK AMA ÇOK AMA ÇOK ÖZÜR DİLİYORUM..beni affetmenizi beklemiyorum ama kalbinizde ufacık da olsa açtığım bi çizik varsa onu iyileştirin,kalbinizi affedin ve onunla iyi geçinin.Her ne kadar o gece annem bana "merak etme bitanem ben kırılsam da asla bir şey olmaz çünkü kimse üzüntüden ölmez" dese de bence insanı üzüntü gerçekten öldürebilir..
insan olarak dünyaya gelmişsek eğer üzülmemek de münkün değil biliyorum ama derecesini ayarlayabilmek yine de bizim elimizde,umudumuzu kaybetmemek gerek..
ve biliyorum geçmişimi asla resetleyemem ama yeni bi başlangıç yapmak istedim;bundan sonra gülümsetmek ve başka kalpleri de yumuşatabilmek istedim..
şimdi yeniden hep terketmek isteyip de terkedemediğim yere,veda etmek istemeyip hoşcakal demek zorunda kaldığım insanlara,sevmek istediğim ama sevmenin yasak olduğu dünyama geri dönüyorum..evet tatile giriyorum;çok garip aylardır bu anı iple çekmişken gecenin bitmesini hiç istemiyorum



Yorumlar
Yorum Gönder