renksiz

soğuktu hava bugün,griydi her yer,bulutsuzluğa özlem duyarken çok üşüdüm,bekledim bekledim,otobüs geldi ama bence ben yanlış durakta bindim,belki de hiç beklememeliydim..

sesimi kaybettim bugün,son zamanlarda iletişimde olduğum yalnızca iki kişi vardı zaten,dört elle sarıldığımı zannederken ben meğersem onları da uzaklaştırmışım kendimden..kırmızı ve koyu mavi..bugün çok uzaktınız benden ve nadir çabaladığım anlarda sanırım çok ters davrandım  sana koyu mavi hiç suçun da yoktu oysa,"kalsana" bile demiştin hatta ...

mızıkçı bi çocuktum;konuşmadım bugün,suskunları oynadım,hep benden beklediğin o adımı atmadım;sen de hiç sormadın ama hiç merak etmedin sesimin hangi diyarlara göç ettiğini,yok ettin tüm ihtimallerini melodilerimin,yarım notalarımı hiç merak etmedin, ben de en kolayını yapıp tüm portelerin sonuna birer tane es ekledim;aslında sana söylemedim hiç ama çok güzeldir benim sesim..neyse madem ki merak etmedin o zaman bugün de şarkılar çalmayıversin! ama..ama ben hep merak ettim,hep sordum,hep konuşturdum seni;hep dinledim;çünkü hiç bir makama uymasa da ben o şarkıyı çok sevmiştim..

öyle bi alıştırmışsın ki kendini bana öyle bi çakılı kalmışım ki o kırık dökük okul masalarına;farkına vardığımda buna öfkelendim!Tüm soluk renklerimi attım çantama ve veda ettim size,sana..kendimden nefret ettim bi müddet(belki şuanda da öyle biraz) sokaklarda dolaştım amaçsızca,ne olmuştu ki bana?ne oldu ki bu kadar çabuk korktum,bu kadar çabuk kabuksuz hissettim kendimi yanımda olmayınca?!Düşünmek istemedim,düşündükçe çevremdeki her canlıdan biraz daha nefret ettim,onlar da biraz daha şaşkın baktılar bana ve ben yine kaçtım,yine odama sığındım.Sanki değiştirebilecekmişim gibi kendimi bulabildiğim bütün renkleri üzerime boca ettim,hepsini denedim beyaz,kırmızı,mavi,siyah,turuncu!Ama değiştiremedim,aynaya baktığımda hala renksizdim..

bu sefer de örgüyü denedim;bulabildiğim en renkli şeydi ipim,bi sırayı bile zor bitirirken tüm boş zamanlarımda,sırf bir diğer tonu görebilmek adına,sanki kendimi kandırırmışçasına hiç durmadan ördüm,hiç durmadan dinledim,içimi dinledim,en acılı adamların en sıkıntılı parçalarını dinledim,bazen de eşlik etmeyi denedim ama diyorum ya bugün hiç çıkmıyodu sesim!ağlamak istedim onu da beceremedim.

aralıklarla bi annem bi babam aradı onlarla da konuşcak yüzüm olmadığından sürekli meşgule aldım,sonra rimelim akmaya başladı siyah siyah yanaklarımdan, yine panikleyip kendime kaçtım tam gaz

başkalarının dopdolu hayatlarıyla da köşe bucak öyle bi dolmuş ki içim kaçıp sığınıcak hiçbir yer kalmamış.Nereye dönsem bir başkasının yüzü çarpıyor yüzüme,nereden geçsem başkalarının hayallerini duyuyorum,ne zaman dursam mutlu eller yapışıyor ayaklarıma hareket edemiyor,düşüp kalıyorum,üstüme yığılıyor yığılıyorlar;boğuluyorum,bağırmaya çalışıyorum ama sesim çıkmıyor..sanki hiç uyanamadığım bi kabus gibi içim

sonra işte böyle BUM! diye patlıyorum,ama içimi kimse duymuyor,kimse görmüyor;kimse düşünmüyor,bi kaç gün sonra biraz soğuyup,üstüm başım solmuş,küllerim elimde geri döndüğümde aradaki farkı kimse anlamıyo ve ben bir kez daha farkediyorum ki aslında kimse sevmiyo!

yine de geldim dünyaya..