minik kahramanlar..

akşam oldu hüzünlendim ben yine..

bu ufaklıklar  nasıl oluyor da bu kadar mükemmel oyunculuk sergileyebiliyorlar?! acaba iyi mi oynuyorlar yoksa küçük dünyalarında henüz yolun başında olduklarından "rol yapma"nın ne olduğunu bilmeyip sahneyi mi yaşıyorlar?

öyle bir geçer zaman ki dizisindeki hepimizin tanıdığı şu yetenekli veletten bahsediyorum; Osman..

can sıkıntısından tv izlerken yeni bölüm biraz sıkıcı geldi; eski bölümlere de  göz atim dedim ve kendileri bu gece baya bi ağlattı beni!

sanırım çocukluk anılarımız bir çok yerde bağdaşıyo onunla ve bu gece fazladan biraz hüzün de vardı içimde zaten çok iyi geldi..

böyle kulaklarımızı kapadığımızda sahiden duymadığımızı mı zannetmiştiniz o kavga kıyameti?

tam yirmi bir yıl oldu bu korkuyu ne zaman silebiliceksiniz gözlerimizden?

böyle sarıp sarmaladınız ama koruyamadınız acımasız dünyadan..

yine de..ne kadar imkansız olursa olsun..ne kadar karanlık bölümleri olursa olsun..kısa metrajlı hayatımın o masum günlerine dönmek isterdim

hayal kurmaktan hiç vazgeçmediğim

en önemli birikimin aklında değil beslenme çantanda olduğu günlere..

bir de gerçek bir Kahraman'dan bahsetmek istiyorum

Canım Kardeşim'in izini yıllardır hafızamdan silemiyorum, izlediğim tartışmasız en iyi, en gerçek Türk filmiydi..Oyunculuk değildi hayatın ta kendisiydi!

bu güzel yüzü unutmak mümkün mü?!

son olarak da bu muhteşem yapımın insanın sol tarafına işleyen müziğini paylaşıyorum..