sabah 7:40

gecenin köründe uyanıp benim gibi "neden herkes uyuyo ki?" diye düşünen çok fazla normal insan yaşadığını zannetmiyorum yeryüzünde..

tam olarak uykumdan ayıldığımda saat sabahın beşi, dışarda bir ağustos böceği ötüyor, ayak parmak uçlarımsa donuyordu..ve ben yapıcak hiç bir şeyim olmadığından yine seni düşündüm; çünkü ikimizle ilgili yapabileceğim tek "somut" şey düşünmek.. boş ve deforme olmuş mideme rağmen, koca bir kupaya buz gibi gazoz doldurdum kendime ve geçmişimize göz attım: iki saatimi aldı yalnızca iki saat!

bu süre zarfında arkada fiona apple çalıyordu, sayıları yedibini aşan mesajları okurken kah gülümsedim, kah gözlerim doldu ama hiç ağlamadım. Oysa ne çok ağlamıştım o zaman haturladın mı? Sözlerinle, özür dileklerinle avutmaya çalışmıştın beni ama hiç o uzun ve biçimli ellerini kullanmadın göz yaşlarımı silmek için..yine de hemen kurumuştu kirpiklerim, iki  gün sonra kelebekler gibi uçarak gelmiştim yanına, gözlerinin içine bakmaktan kaçmamıştım ve birlikte ice tea içmiştik..acaba hiç hatırlıyo musun bunları? sana da yıllar geçmiş gibi geliyo mu?

ne değişti peki? neyi kaybettik? daha başlamamışken nasıl bitebildik?

 aynı yerde takılı kalmaktan nefret eden hep değişimi arzu eden ben, yine sende takılı kaldım..artık içimde çoktan sönmüş bir yanardağ halini almış olsan da yine de "neden?" diye sormaktan kendimi alamıyorum! "neden tükettik?" bu kadar çok malzemeyle nasıl pizza yapamadık?? tanımadığım "adam" olarak kalmak yerine çocuk olmayı tercih etmeseydin ben de on beş yaşındaki Sophie masumiyetiyle senin felsefeni çözmeye devam edebilirdim belki..

ve en acısı kimselere anlatamıyorum seni; kimselere anlatamıyorum kendimi. Boş yere üzülüyorum, değmediğini biliyorum benimkinin milyonda biri kadar üzülemeyeceğini de..

zaman şimdi daha hızlı ilerliyor ve ben saatler geçtikçe daha çok geriliyorum..güneşlikleri sıkı sıkı kapattım yeni bir günün daha başladığını farketmemek için, kalan zamanın biraz daha azaldığını görmemek için..ama güneş yine de vazgeçmiyor ve ince bir çizgi halinde süzülüyor içeri..

şimdi yine iki gün var önümde..sadece iki gün! İçimdeki yanardağ çoktan sönmesine rağmen yine de korkuyorum gözlerinle gözlerim karşılaştığında neler olucağından ve korktukça biraz daha üşüyorum..

bi köşede yalnız bırakılmaması gereken birisiyim kesinlikle, ne kadar sizi itsem de siz vazgeçmeyin tutun elimden çünkü "kendi" halime bırakıldığımda başkalaşmaya başlıyorum ve metamorfozumu tamamlayamadan hep yarım kalıyorum.. ama bu gece çok aradımsa da tutacak bir el  bulamadım , life is not fair you know..

şimdi kafamdaki binlerce anlamsız soruyu nar ağacına soruyorum; ama cevap vermiyor..buz gibi esen sabah rüzgarı da getirmiyor cevapları..